Neruda, Pablo. (sortzez Neftalí Ricardo Reyes). Txileko idazlea (Parral, 1904 - Santiago de Chile, 1973). 1927an enbaxadore izendatu zuten eta 1937 arte Txinan, Sri Lankan, Birmanian eta Espainian bizi izan zen. Madrilen 27ko belaunaldiko poetak ezagutu zituen eta Caballo verde para la poesía aldizkariaren zuzendari izan zen. Espainiako Gerra Zibila hasi zenean Nerudak gogor salatu zuen Francoren matxinada España en el corazón (1937) liburuan. 1945ean alderdi komunistako kide egin zen, senadore hautatu zuten, baina erbesteratu egin behar izan zuen. 1970ean, Txilen, Allende buru zuen Unidad Popular-en alde jardun zuen eta Txileko enbaxadore izan zen Parisen. 1971n Nobel saria eman zioten. 1973an Santiagora itzuli zen; Pinochetek estatu kolpea jo eta handik egun batzuetara hil zen. Irudimen handiko olerkaria izan zen eta idatzi zituen 43 liburuak estilo eta joera anitzetakoak dira. Idazlan nagusiak: Crepusculario (1923), Veinte poemas de amor y una canción desesperada (1924), Tentativa del hombre infinito (1925); Residencia en la tierra (1931-1935), Canto general (1950), Odas elementales (1954, 1956, 1957 eta 1959), Cien sonetos de amor (1959), Las piedras de Chile (1961), Memorias de Isla Negra (1964), Una casa en la arena (1967), Fulgor y muerte de Joaquín Murieta (1967) antzerti-lana, Fin del mundo (1969), Confieso que he vivido (1974) oroitzapenak hitz lauz biltzen dituena.

[Idazleari buruzko informazio gehiago]