Neruda, Jan. Txekiar idazlea (Praga, 1834 - Praga, 1891). Olerkia, ipuina, saiakera eta kazetaritza landu zituen. Familia behartsu batean jaioa zen; unibertsitateko ikasketak egin zituen eta maisu gisa lan egin zuen. 1862an Narodni listy-n, Pragan garai hartan zegoen egunkaririk garrantzitsuenean, hasi zen lanean, antzerki eta literatura kritikak idazten. Bere olerki liburuetan barrukotasun lirikoa eta abertzaletasun sutsua adierazi zituen; ipuin liburuetan langileen bizimodua deskribatu zuen eta gogor kritikatu zuen burgesia. Idazlan nagusiak: olerkiak: Knihy versu (1868, Olerki liburuak), Pisne kosmicke (1878, Kantu kosmikoak), Balady i romance (1883, Baladak eta erromantzeak), Zpevy patecni (1896, Ostiral santuko kantuak). Ipuinak: Trhani (1868, Burdinbideetako langileak), Povidky Malostranske (1878, Mala Stranako ipuinak), txekiar literaturako maisulanetako bat (liburu hau irakurri ondoren hautatu zuen Pablo Neruda idazleak bere goitizena).

[Idazleari buruzko informazio gehiago]

Larrea Celayeta, Juan. Bizkaitar olerkaria (Bilbo, 1895 - Cordoba, Argentina, 1980). Filosofia eta letretako ikasketak egin zituen Deustuko eta Salamancako unibertsitateetan. 1921ean Madrilgo Artxibo Historiko Nazionaleko sarrera azterketak gainditu zituen. César Vallejo olerkari peruarrarekin batera Favorables París Poema argitaratu zuen 1926an eta Carmen Gerardo Diegorekin. Gerra Zibila hasi zenean Mexikora erbesteratu zen eta han Espainiako Kultura Batzordearen eta España peregrina aldizkariaren zuzendari izan zen J. Bergamín eta J. Carner-ekin batera. Estatu Batuetan izan ondoren, 1956an Cordobako (Argentina) unibertsitateko irakasle izendatu zuten. Bere poesia surrealistak abangoardia higikundearen jarraipen hutsetik ihes egiten duen joera dramatikoa erakusten du; Juan Larrearen poesia iraultzaileak eragin handia izan zuen Aleixandre, García Lorca, Alberti, Cernuda eta beste poeta handiengan. Obra nagusiak: Arte peruano (1935), Redención del espíritu (1943), Visión del Guernica (1947), La religión del lenguaje español (1952), La espada de la Paloma (1956), Razón de ser (1956), César Vallejo o Hispanoamérica en la cruz de la razón (1958), Corona incaica (1960), Teleología de la cultura (1965), Del surrealismo a Machu Picchu (1967) eta Versión Celeste (1970).

[Idazleari buruzko informazio gehiago]

Diop, David. Senegalgo idazlea (Bordele, 1927 - Dakar, 1960). Mendebaleko estatuen kolonizazio ekonomiko nahiz kulturalaren aurkako poeta nagusia izan zen (Coups de pilon, 1956).

[Idazleari buruzko informazio gehiago]

[Idazleari buruzko informazioa]

[Idazleari buruzko informazioa]