Bassani, Giorgio. Idazle italiarra (Bolonia, 1916 - Erroma, 2000). Gerra ondoan poeta gisa ospea hartu zuen: Te lucis ante (1947), Un'altra libertà (1952). Gero kontakizunari ekin zion, maiz aski Ferrarako judu taldea gaitzat harturik: Cinque storie ferraresi (1956); Il giardino dei Finzi-Contini (1962), haren eleberririk ezagunena; Dietro la porta (1964); L'airone (1968); L'odore del fieno (1968). Kontakizun guztiok Il romanzo di Ferrara izenburupean argitaratu zituen 1980an.

[Idazleari buruzko informazio gehiago]

Artaud, Antonin. Idazle eta antzezle frantsesa (Marseilla, 1896 - Ivry-sur-Seine, 1948). Talde surrealistako kidea izan zen garai batez, bi poema liburu argitaratuz: L'ombilic des limbes (Linboen zilborra, 1925) eta Le Pèse-nerfs (Kirio pisatzailea, 1927). Charles Dullin-en taldeko antzezlaria, Alfred Jarry antzerkia fundatu zuen 1930ean Roger Vitrac-ekin. Bestalde, Le Théâtre de la cruauté (Ankerkeriaren antzerkia, 1932) eta Le Theâtre et son double (Antzerkia eta bere bikia, 1938) saiakerek eragin sakona izan zuten antzerki zuzendari askorengan, hala nola Roger Blin, Jean-Louis Barrault edo Julian Beck-engan (Living Théâtre). Artauden arabera, antzerkiaren berezitasuna keinuak ematen du. Filmetan ere parte hartu zuen aktore gisa, Abel Gance, Theodor Dreyer, G.W. Pabst, Raymond Bernard, Fritz Lang eta beste zenbait zuzendariren lanetan.

[Idazleari buruzko informazio gehiago]

Gogol, Nikolas Vassilievitx. Idazle errusiarra (Sorotxinski, Ukraina, 1809 - Mosku, 1852). Bere jaioterriko folklorea azaldu zuen umore handiz Bigiriak Dikanka etxaldean (1831-1832) izeneko lehen ipuin bilduman. 1835ean bi ipuin bilduma argitaratu zituen: lehenengoa (Mirgorod), Ukrainako girokoa da, baina, aurrekoan ez bezala, gaitzaren indarren aurrean sentitzen zuen antsia eta etsipena igertzen zaizkio honetan. Bilduma hartan agertu zen Taras-Bulba izeneko ipuin famatua. Ipuin ezagunenak, San Petersburgon girotuak, ordea, Arabeskoak izeneko bilduman azaldu ziren: Erretratua, Ero baten egunerokoa, Nevako ibilbidea, eta batez ere Sudurra eta Longaina. Giro errealista darabil horietan, hiriko arazoak, burokrazia eta maila xeheko pertsonaiak azaltzeko. Antzerki lanetan umorea da nagusi eta nolabaiteko moral nahi bat: gizakia ez da berez gaiztoa, gizarteak bultzatzen du gaiztakeriara. Ikuskari nagusia (1836), Senar-emazteak eta Jokalariak (1842) ditu antzerkian obra ezagunenak. Erroman idatzi zuen Gogolek Arima hilak (1842) eleberria; bigarren parte bat erantsi zion hari, errusiarren bertuteak goraipatu nahian, baina, huts egin zuela pentsatuta, erre egin zuen bigarren partea (1852). Atsekabetuta hil zen, gizadia eta Errusia iraintzean bere bokazioari huts egin ziola pentsatuz.

[Idazleari buruzko informazio gehiago]

[Idazleari buruzko informazioa]

[Idazleari buruzko informazioa]

[Idazleari buruzko informazioa]

[Idazleari buruzko informazioa]