Rodoreda, Mercè. Idazle kataluniarra (Bartzelona, 1908 - Girona, 1983). Mirador, La Rambla eta La Publicitat egunkarietan idatzi zuen. Erbestera jo behar izan zuen Gerra Zibilean eta Geneban hasi zen lanean itzultzaile gisa. 1938an ospea eman zion Aloma eleberria argitaratu zuen. Redoredaren nobeletako gai nagusiak amodioa, heriotza eta denbora dira. Vint-i-dos contes (1958, Hogeita bi ipuin), La plaça del Diamant (1962, Diamantearen plaza), El carrer de les Camèlies (1966, Kamelien kalea), La meva Cristina i altres contes (1967, Nire Kristina eta beste ipuin batzuk), Jardí vora la mar (1967, Itsaso ondoko lorategia), Mirall trencat (1975, Ispilu hautsia), Semblava de seda i altres contes (1978, Zetazkoa zirudien), L'hostal de les tres camèlies (1979, Hiru kamelia zituen ostatua), El maniquí (1979), Viatges i flors (1980, Bidaiak eta loreak) eta Quanta, quanta guerra (1980).

[Idazleari buruzko informazio gehiago]

Pinter, Harold. Idazle ingelesa (Londres, 1930 - 2008). Bigarren Mundu Gerra ondoko antzerkigintzako joera berritzaileetako idazle nagusietakoa da. Obra lirikoaren bidez hizkuntzaren baitako ahalmenak bilatzen saiatu da. Obra nagusiak: The Room (1957, Gela), The Birthday Party (1958, Urtebetetze jaia), The Lover (1963, Maitalea), Tea Party (1965, Tea jaia), Landscape (1969, Landa ikuspegia), Silence (1969, Ixilunea), Night (1969, Gaua), Old Times (1971, Iraganeko sasoiak), No Man's Land (1975, Inorena ez den lurraldea), Betrayal (1979, Traizioa). Zinemarako ere idatzi du: Zerbitzaria (1963), Istripua (1964), Butley (1973), Family Voices (1981, Familia arteko ahotsak) eta Victoria Station (1982, Victoria geltokia).

[Idazleari buruzko informazio gehiago]

Maragall i Gorina, Joan. Idazle kataluniarra (Bartzelona, 1860 - Bartzelona, 1911). Ehungintzan aritzen zen familia batean jaio zen. Zuzenbide ikasketak amaitu ondoren hasi zen idazten. Lan gehiena katalaneraz egin zuen, gaztelaniaz ere zerbait idatzi bazuen ere. Maragallen idazkeraren ezaugarriak gauzen aurrean duen ikuspegi irekia, sentsualtasuna, eta ukitu erlijiozko eta kosmikoa dira. Goetheren itzultzaile ere izan zen. Lan azpimarragarrienak: Notes autobiogràfiques (1885-86), L'oda infinita (1888), Poesies (1895), Visions i Cants (1900), Les disperses (1904), Enllà (1906), Seqüències (1911).

[Idazleari buruzko informazio gehiago]

Xaho Lagarde, Josep Augustin. Idazle zuberotarra (Atarratze, 1811 - Baiona, 1858). Maulen, Oloroen eta Paben egin zituen ikasketak. Hemeretzi urte zituela, Parisera joan zen sortaldeko hizkuntzak ikastera, eta Charles Nodier-ekin harremanetan hasi zen. 1838an, Okzitaniako Tolosara joan zen bizitzera; han, Revue des Voyants izeneko aldizkari bat sortu nahian ibili zen. Handik bi urtera, Euskal Herrira itzuli eta L'Ariel egunkaria sortu zuen. Egunkari hartan eztabaida ugari izan zituen, eta bere teoria bereziak plazaratzeko leku egokia aurkitu zuen. 1848ko Iraultza piztu zelarik, L'Ariel-ek izena aldatu eta, Le Republicain de Vasconie bihurtu zen. Euskarazko astekaria ere egin nahi izan zuen, baina bi ale besterik ez zituen atera: Uscal-Herrico Gaseta (1848). Zinegotzi izendatu zuten, Guardia Nazionaleko komandante eta Basses-Pyrénées-ko kontseiluko kide. 1852an, egunkaria ateratzea eragotzi zioten, eta Xaho erbestera bidali zuten. Belgikan sartzen ez zioten utzi eta, Gasteizen hartu zuen bizilekua. 1854an Baionara itzuli eta Safer ou les houris espagnoles eleberria argitaratu zuen. Euskaraz, Azti-begia, Agosti Chaho Bassaburutarrak Ziberou herri maitiari Parisetik igorririk beste hanitchen aitzindari argui-bidian goiz izarra (1834) izeneko liburuxka idatzi zuen. Baina, frantsesez liburu anitz plazaratu zuen; horien artean: Paroles d'un voyant, Paroles d'un Biscaien aux Liberaux de la reine Christine (1834); Voyage en Navarre pendant l'insurrection des basques (1830-1835) (1836); Etudes grammaticales sur la langue euskarienne (1836); Histoire primitive des Eusqueriens-basques, langue, poésie, moeurs et caractère de ce peuple (1847); Biarritz entre les Pyrénées et l'Océan: Itinéraire pittoresque (1855); Dictionnaire basque, français, espagnol et latin (1856). Bere burua agnostikotzat, azti edo igerletzat eta ezkertiartzat jotzen zuen. Xahok, bere izpiritu erromantikoari jarraituz, asmatu zuen, besteak beste, Aitor elezaharreko pertsonaia. Kantu zaharrak biltzen ahalegin handiak egin zituen. Zumalakarregirenganako miresmen handia agertu zuen bere idazlanetan, eta gisa askotara euskal abertzaletasunaren aitzindaritzat jo daiteke.

[Idazleari buruzko informazio gehiago]

[Idazleari buruzko informazioa]

[Idazleari buruzko informazioa]

[Idazleari buruzko informazioa]

[Idazleari buruzko informazioa]

[Idazleari buruzko informazioa]

[Idazleari buruzko informazioa]