Espriu, Salvador. Kataluniako poeta, kontalari eta dramagilea (Santa Coloma de Farnes, 1913 - Bartzelona, 1985). Espriuk El doctor Rip (1931) eta Laia (1932) eleberriekin eman zion hasiera bere lanari. Ondoren eleberri laburrak (Miratge a Citerea, 1935; Letizia, 1937) eta ipuinak (Aspectes, 1934; Ariadna al laberint grotesc, 1935) argitaratu zituen. Pixkanaka mundu autonomo bat sortu zuen, Kataluniako itsasertzeko herri asmatu batean (Sinera, Arenys herria alderantziz idatzita). Poesian azaldu zuen batez ere mundu hori: Les cançons d´Ariadna (1949), Cementiri de Sinera (1946), Les hores, Mrs. Death (1952), La pell de brau (1960). Geroko olerkietan (Llibre de Sinera, 1963; Setmana Santa, 1971) kultura erreferentzia berriak erabiltzen ditu, sinbolismoan oinarrituta. Antzerkigintzari dagokionez, berriz, aipagarri dira Primera història d´Ester (1948), Antígona (1955) eta Ronda de mort a Sinera (1966) obrak. Gerra ondoko Kataluniako idazle nagusietakoa da Espriu. Kultura zabala zuen, antzinakoa eta modernoa, eta bere obrak humanismo sakona ematen du aditzera. Espriuren obran heriotza eta gizonaren patua dira gai nagusiak; beti ere Kataluniako hizkuntzaren, kulturaren eta norabide historikoaren erreferentzia egiten dioten diskurtsua azaltzen du. Idazkera aberatsa eta trinkoa du, lirismoz eta ironiaz betea, sarritan mito klasikoen berregituratzean oinarritua.

[Idazleari buruzko informazio gehiago]