Leopardi, Giacomo. Italiar idazlea (Recanati, 1798 - Napoli, 1837). Italiako XIX. mendeko idazle ospetsua izan zen. Osasun ahulekoa zen eta bakardadean bizi izan zen haurretatik. Ikasle handia izan zen eta filologia lan baliotsuak egin zituen hamasei urte zituela. Hogei urterekin lur jota utzi zuen amodio arazo batek, eta bizitzaren aurreko ikuspegi ezkorra guztiz nagusitu zen ondoko idatzietan: Diario d'amore idazki-egunkaria eta Il primo amore eresia (1818, Lehen amodioa). Ikuspegi materialista ezkorra darie Leopardiren hitz lauzko obrei: Operette morali (1826-1827, Moral obra txikiak), Cento undici pensieri (1847an argitaratua, Ehun eta hamaika gogoeta) eta Zibaldone gogoeta bilduma (1900. urtean argitaratua). Ondoren huts egindako gaztaroaren gai mingotsa gailendu zen bere poesia lanetan: I canti (1824-1835, Kantuak). Poema liriko miresgarriak idatzi zituen: La Quiete dopo la tempesta (1829, Ekaitz ondoko barea) eta Canto notturmo di un pastore errante dell'Asia (1830, Asiako artzain erratu baten gau kantua) Giro abertzaleko poemak ere idatzi zituen. 1833an Erromara, Florentzia eta, azkenik, Napolira jo zuen, eta bertan idatzi zuen Ginestra poema luzea (1836, Isatsa).

[Idazleari buruzko informazio gehiago]