Tazito, Publio Cornelio. (Lat. Publius Cornelius Tacitus). Erromatar historialaria (55 - 120). Erromako historiagile handiena izan zen. Administrazio lanetan hasi zen Vespasianoren garaian; kontsul izendatu zuten 97an eta Asiako prokontsul izan zen 110-113 bitartean. Ospe handia irabazi zuen hizlari gisa garai hartan. Oratoriaren gainbeherari buruzko tratatu bat idatzi zuen, Dialogus de oratoribus (106, Hizlariekin hizketan). 98. urtean Domiziano enperadorearen aurka jo zuen, hildako aitaginarrebaren alde idatzi zuen liburuan: De vita Julii Agricolae (Julio Agricola-ren bizitza), eta urte berean idatzi zuen De origine et situ Germanorum, Germania ere deituriko obra (Germaniarren etorkia eta lurraldea), Rhin ibaiaren mugatik haraindi bizi ziren germaniarrei buruz. Historiae (109, Historiak) eta Annales (117, Kronikak) dira Tazito-ren historia obra nagusiak. Historiae obran berak zuzenean ezagutu zuen Flaviotarren dinastiaren historia idatzi zuen; lehen lau liburukiak eta bostgarrenaren zati bat, hau da, Vespasianoren lehen bi urteei dagozkienak (69-70) baizik ez dira ezagutzen gaurko egunean. Annales obran Claudiotarren dinastiari buruzkoak kontatu zituen, Neron-en heriotza arte (68), garai haietako kroniketan eta dokumentuetan oinarriturik; ez dira liburuki guztiak garai modernoetara iritsi. Ikuspegi morala guztiz nabarmendu zen Tazitoren idatzietan. Gorteko giroaz arduratu zen bereziki eta psikologia erretratu zorrotzak idatzi zituen. Historiaren aurrean filosofia ezkorra erakutsi zuen eta historia lanak literatura obra bihurtzen saiatu zen.

[Idazleari buruzko informazio gehiago]