Lamartine, Alphonse de. Frantses poeta, idazlea eta politikaria (Mâcon, 1790 - Paris, 1869). Frantziako mugimendu erromantikoko idazle nagusietako bat izan zen. Familia aristokratiko batean sortu zen eta erlijio giro estuan hezi zuten. 1814an Luis XVIII.aren zerbitzuan jarri zen goardia gisa, baina hurrengo urtean Suitzara joan behar izan zuen Napoleonek Frantziako aginpidea eskuratu zuenean. Napoleonen inperioak hondoa jo zuenean militar karrera utzi zuen. Literaturaz arduratu zen gaztetik eta 1816tik aurrera hasi zen idazten. 1820an Les Méditations poétiques (Poesia gogoetak) obra argitara eman zuen, eta berebiziko arrakasta izan zuen haren lirismo sakonak gazte erromantikoen artean. Hurrengo urteetan Frantziako ordezkari egon zen Toscanan eta han idatzi zuen Les harmonies poétiques et religieuses (1830, Poesia eta erlijio armoniak), Jainkoaren laudorioz onduriko psalmu bilduma moderno gisa jaso zen obra. Ekialdera eta Leku Santuetara joan zen erromes, baina alaba baten heriotzak sakonean aldarazi zion fedea, kristautasun liberal eta sozial baten aldera. Aldaketa horren lekuko utzi zituen Jocelyn (1836) eta La Chute d'un ange (1838, Aingeru baten gainbehera). Gizarte arazoez gero eta axola handiagoa erakutsi zuen aurrerantzean eta Les Recueillements (1839, Barnerako biltzeak) obraren ondoan Luis Feliperen aurka hasi zen politikan eta Histoire des Girondins (1847, Girondarren historia) obra didaktikoa plazaratu zuen. Harrera ona izan zuen liburu hark eta 1848an Frantziako kanpo ministro izendatu zuten. Bigarren Inperioa etortzearekin (1851) amaitu zen politikaldi hura eta, diru askorik gabe, historia obrak, eleberri sozialak eta autobiografia idazkiak (Confidences, 1849-1852) prestatu zituen Lamartinek.

[Idazleari buruzko informazio gehiago]