Egunaren izpi ahularen zain

zurrunbiloaren intziria entzunez,

kaioen karranka gosetia,

arraun zurrunaren kirrinka isikronoa,

—apiril hartan, latza izanik ere, lurrintsua —,

nire ama Manuelak mundura ekarri ninduen.

 

 

Agardando á raxor tenue do día / ouvindo ese xemer dos /aramiños, / o axirido da fame das gaivotas, / o isócrono rinchar das brogas irtas, / —nesoutro abril, se arduo, arrecendente— /tróuxome miña nai Manuela ó mundo.