Parke menditsu, nahasi, buruhausle,

izei lerrokadak, hagin, astigar,

haritz bat, bere abar erraldoiekin, bazterrean luzatua

eta ura guzien mirail.

 

Ondoan hedatua, haritz bat abar erraldoiekin,

haren punta apurtua, haren hostodi xehatua,

zubi-altxa zaharra bailitzan, erdi hautsia,

nola dorrea eta bere ingurua, elefantea eta bere sudurra.

 

Bizpahiru ezkur altxatu dira, lur akitu hortarik,

bizpahiru plomuzko soldadok beren sakeletan

destinua etzan zuten... Amestu zuten?

Berdin Erromaz, erretretaz, etxe ttiki batetaz.

 

Natura, begira, bizi da, ez da sekulan beha egoten,

garaiekin, mendiekin, epokekin arras zoriontsu da.

Eta haritzaren urrezko abarrak ohitura hartu du,

arrunta koroatzeko eta dio: non ote dago ?

 

Harekin, hegi moldatuetan, non junta ditezke eslabon baten,

errusiar eta erromatar marrak,

batean, elurra eta lerrakeriak agertzen dira,

bestean, elge beroak eta lerro gudukariak.