Ez dut aberri hau maite.

               Maite izan nuen, bai,

eta badakizue zernolako minez

izkiriatzen ditudan gaur bertsook.

 

Orain besterik ez dut honakoa baizik:

zenbait kale eta bertan isilaren

beldur izatea,

           galdutako hiri bat,

nire memoria bertan ehorzteko.

 

Zer besterik egin dezaket?

 

Nork nahi luke, bada, geratu

jende oro arrotza den lurralde batean?

 

 

Remembranza d'unos versos de J.E. Pacheco

Nun amo esta patria. / Améla, / y ya sabéis con cuánta dolor / escribo güei estos versos. // Agora más nada nun me queda equí, / que delles cais per onde tarrecer / el silenciu, / una ciudá perdida / onde enterrar la mio memoria. // ¿Qué otra puedo facer? // ¿Quién va a querer asitiar nun país / onde tola xente ye extranxero?