ez zabiltzala munduaren hats astunaren pean alderrai,

beste garai bateko hiritarra eta mandataria zarela,

bizitza honen kondaira zeharkatu duzula,

Kristo aurreko sasoi batean bizi izan zinela behiala,

gure sufrimenduari esker maita-etxolak eraikiko direla beste nonbait…

Zaude eta esan

lilura urdin-berde hau eterrezko pantaila aztoratzaile erraldoi

baten isla baino ez dela,

elkar truka daitezkeen musika notak garela, gurekin idazten dituela

jainkoak bere eresiak;

hizkuntza guda bat dela egiaz, eta halere,

erabat sosegatzen gaituela,

mundua argiaren maileguz hipotekatua dela

–etorriko dira bere benetako jabeak, eramango dute mundua beste norabait—,

esan Zorraren ideiak munstro baten pare jazartzen gaituela,

gure maiteekiko dardarek sasijainkoen gazteluetako oinarriak astindu

eta gure aroaren nerbio-adarrak izozten dituztela…

Zaude eta esan

gure garunaren hondo-hondoan dauden begiak

aurpegia izuz eta malkoz garbitzen diguten

kanpoko begi hauek baino

zorrotzagoak eta zabalagoak direla…