|
MAILEGUA Esperanza eta Manuel Ricori Ia ez zuen txoririk ikusten.
Ahotsak entzuten ziren, eta edontzi hotsak, eta musika triste bat, eraitsia, kantu bat desberdina, baina sarkorra. Guztia zegoen zentzugabeki geldiarazia desditxazko, distantzia airerik gabeko, izotz-harresizko burbuila baten barnean.
Eta lanbroak luze besarkatzen zuen zu zeunden munduko bazter hura, izkina triste eta zentzugabe hura nondik ere begiratzen baitzenuen kanpora, leku gozakaitz eta isolatu batera, ukatzen zintuen batera, non zu ez baitzinen existitzen, non inork ere ez baitzituen zure hitzak ulertzen; leku bat non ez baitzitekeen negar egin baino, negar, dena estaltzen zuen lanbro hark bezala.
Gaza zahar baten antzera estaltzen zintuen mantu opaku hark kristalen atzean. Han, eguzkitik urrun eta zure hizkuntzaz gabeturik, zure haurtzaro kaiolatuak abandonuaren zigorra ezagutu zuen.
Espaloien gainera etorri zen gaua tintazko istil baten antzera, kristalen kontra bermatu zenuen bekokia eta negar egin zenuen emeki espainieraz.
Ume batzuek urrunean kantatzen zuten:
Au claire de la lune mon ami Pierrot prête moi ta plume pour écrire un mot.
Eta haiek utzitako lumarekin aritu zara idazten atsedenik gabe tristezia hitza.
El préstamo Apenas si veía pájaros. // Se oían voces y ruidos de vasos, / y una música triste, derrumbada, / una canción distinta, pero intensa. / Todo se hallaba absurdamente detenido / dentro de una burbuja de desdicha, / de distancia sin aire, de muralla de hielo. // Y la niebla besaba largamente / aquel rincón del mundo en que te hallabas, / aquella esquina mísera y absurda / desde la que mirabas hacia fuera, / hacia un lugar inhóspito y aislado, / un sitio que te rechazaba, / donde tú no existías, / donde nadie entendía tus palabras, / un sitio en donde sólo se podía llorar, / llorar como esa niebla que todo lo cubría. // Como una gasa vieja / aquel opaco manto te ocultaba / detrás de los cristales. / Allí, lejos del sol y falta de tu idioma / tu acorralada infancia descubrió / el castigo del abandono. // Cayó la noche sobre las aceras / como un charco de tinta: / apoyaste la frente en los cristalesvy lloraste despacio en español. // Unos niños cantaban a lo lejos: // Au clair de la lune / mon ami Pierrot / prête moi ta plume / pour écrire un mot. // Y con la pluma que ellos te prestaron / has venido escribiendo sin reposo / la palabra tristeza.
MAILEGUA |