MAILEGUA
Francisca Aguirre

El préstamo
euskaratzailea: Izaskun Etxebeste Zubizarreta
armiarma.eus, 2021

 

Esperanza eta Manuel Ricori

 

Ia ez zuen txoririk ikusten.

 

Ahotsak entzuten ziren, eta edontzi hotsak,

eta musika triste bat, eraitsia,

kantu bat desberdina, baina sarkorra.

Guztia zegoen zentzugabeki geldiarazia

desditxazko, distantzia airerik gabeko,

izotz-harresizko burbuila baten barnean.

 

Eta lanbroak luze besarkatzen zuen

zu zeunden munduko bazter hura,

izkina triste eta zentzugabe hura

nondik ere begiratzen baitzenuen kanpora,

leku gozakaitz eta isolatu batera,

ukatzen zintuen batera,

non zu ez baitzinen existitzen,

non inork ere ez baitzituen zure hitzak ulertzen;

leku bat non ez baitzitekeen negar egin baino,

negar, dena estaltzen zuen lanbro hark bezala.

 

Gaza zahar baten antzera

estaltzen zintuen mantu opaku hark

kristalen atzean.

Han, eguzkitik urrun eta zure hizkuntzaz gabeturik,

zure haurtzaro kaiolatuak

abandonuaren zigorra ezagutu zuen.

 

Espaloien gainera etorri zen gaua

tintazko istil baten antzera,

kristalen kontra bermatu zenuen bekokia

eta negar egin zenuen emeki espainieraz.

 

Ume batzuek urrunean kantatzen zuten:

 

     Au claire de la lune

     mon ami Pierrot

     prête moi ta plume

     pour écrire un mot.

 

Eta haiek utzitako lumarekin

aritu zara idazten atsedenik gabe

tristezia hitza.

 

El préstamo

Apenas si veía pájaros. // Se oían voces y ruidos de vasos, / y una música triste, derrumbada, / una canción distinta, pero intensa. / Todo se hallaba absurdamente detenido / dentro de una burbuja de desdicha, / de distancia sin aire, de muralla de hielo. // Y la niebla besaba largamente / aquel rincón del mundo en que te hallabas, / aquella esquina mísera y absurda / desde la que mirabas hacia fuera, / hacia un lugar inhóspito y aislado, / un sitio que te rechazaba, / donde tú no existías, / donde nadie entendía tus palabras, / un sitio en donde sólo se podía llorar, / llorar como esa niebla que todo lo cubría. // Como una gasa vieja / aquel opaco manto te ocultaba / detrás de los cristales. / Allí, lejos del sol y falta de tu idioma / tu acorralada infancia descubrió / el castigo del abandono. // Cayó la noche sobre las aceras / como un charco de tinta: / apoyaste la frente en los cristalesvy lloraste despacio en español. // Unos niños cantaban a lo lejos: // Au clair de la lune / mon ami Pierrot / prête moi ta plume / pour écrire un mot. // Y con la pluma que ellos te prestaron / has venido escribiendo sin reposo / la palabra tristeza.

 

MAILEGUA
Francisca Aguirre

El préstamo
euskaratzailea: Izaskun Etxebeste Zubizarreta
armiarma.eus, 2021