LEKUKOTZA

 

Inorena ez den lur honetan zehar

putz egiten zigun

neguko garitza altuan,

izenik gabeko sastraka zuri honen azpiko

gure koleraren akoplatzeetan,

eta infernuan, betiko, lore bat

ostatatu nuelako, mintzo natzaizu

izateaz haragoko

nire begiaren zabaltzeaz,

neure izatea bakarra soilik

izateaz haragokoaz,

eta nola absolbitzen ahal zintuzkedan

ezkutatu nahi honetaz, eta frogatu

ni jadanik

ez nagoela bakarrik,

neure buruarengandik

gertu ere

ez nagoela.

 

 

 

 

TESTIMONY

In the high winter wheat / that blew us across / this no man’s land, / in the couplings of our anger / below these nameless white weeds, / and because I lodged, everlastingly, / a flower in hell, I tell you / of the opening of my eye / beyond being, / of my being beyond being / only one, / and how I might acquit you / of this hiddenness, and prove to you / that I am / no longer alone, / that I am not / even near myself / anymore.