DESOBIRATZEA - 12

 

Haizeteek jaurtia, ezezko

distiratsutik, eta une honen

ebakiondo marroi-berdean

txertatuta. Galdegiten didazu

zein leku den hau, eta ni, zure

desmenbratzearen josturetan zehar,

egin dizut arrapostu: basoa

bere buruaren

memoria da, ezpal

hauskor hau, nire odol nabigagarritik

jariatzen dena eta bihotzeko legarretan

enkailatu duena. Hitzak

galdegiten dizkidazu, eta nik

esan egingo dizkizut; zuri deus ez ematen

ikasten dudan

momentutik aurrera.

 

 

 

 

UNEARTH - 12

Wind-spewn, from the radiant / no, and grafted on / the brown-green scar of this / moment. You ask / what place this is, and I, along the seams / of your dismembering, / have told you: the forest / is the memory / of itself, this frail / splinter, streaming through / my navigable blood and driven / aground in heart-rubble. You ask / words of me, and I / will speak them—from the moment / I have learned / to give you nothing.